ای ترنم هوای پاک

   باز کن دو بال خویش

           پر گشا به خانه ام

باغ می شوم

هزار قصه از شکوفه ها

        رود،عطر یاس می شوم

ای کبوتر سپید

ای نگاه پاک

ای نگاه تو طرح بهترین واژه ها

               پرگشا ، بیا

چشمهای انتظار

   چون بهار

          قطره قطره آب می شوند

باز کن دو بال خویش

   ای ترنم هوای پاک

   ای صدای عاشقی

   ای شکوفه بهار

         پرگشا به خانه ام

یک نفر که هست

                 مثل آسمان

یک نفر که از نگاه او

             موج می زند به قلب من

یک نفر که هست

یک نفر که دستهای او

                          قلب کوچک مرا شکسته است

بین ما کسی است

                    تازیانه می زند مرا

                  می کشد مرا به خویش

         یک نفر که هست مثل آسمان

و پاسخ دادم

مگر نشنیده ای درختی که سایه گستر دیگران است رنج طناب ها و زباله ها را به خویشتن می پذیرد، گویا آنقدر غرق شادی است که مرگ خویش را فراموش می کند

تو از زمین نبودی

که اینچنین

در تنگنای عاشقی ربوده شدی

دستانت را می ستایم،حتی در مرگ

تو از آینه سرشاری حتی در...

بگذار یک بار دیگر صدایت کنم

رضا...

مرا میبری با خود ای آشنای غریبه

به آفتاب گاهه خدایان رنگ از رو پریده

ما تا زمین و زمان هست

به ایمان

به باور،عابدان تظاهر به سجده

   مرا میبری؟

   با خود ای شعرهایم سروده

مرا تا تبسم

به ماوای بودن

به همراه خود،میبری آشنای غریبه؟؟؟

به شیرینی یک نگاه

به اندازه یک پریدن

و از باغ تا آسمان

به کوهی که صبرش تمامی نداشت

و عشقی که امید در قلب من آفرید

  بهارت شکوفا،تنت سبزه باد

یک روز زرد و سرد پاییزی

در یک شب اندوهگین پر غبار

وقتی سراپا غرق خواهش می شوم

                                      تا صبح

در یک سحرگاه پر از اندوه

در کوچه ای با مهربانی قهر

آخر تو خواهی رفت

سپردمت به خدا تمام زندگیم        به جانه باده که هستی تمام خاطره ام

به روح پاک زمین،نشانه می ماند        حلال کن تو مرا ،خدا نگهدارم

سکوت و انزوا را می شناسم                تمام زندگی را می شناسم

تو در خوابی و من بیدار بیدار                 خودم را با نبودت می شناسم

      آیا تو می می آیی؟

از این قفس پرواز خواهم کرد

تا اوج

      آیا تو می می آیی؟

از باغها تا رودها پر می کشم آزاد

من می روم تنها

       آیا تو می می آیی؟

این دل دمادم می کشد فریاد

بغضی شکسته

با ناله هم ساز است

       آیا تو می آیی؟

من از جدایی ها گریزانم

هر چند می دانم تو خواهی رفت

هر چند می دانم اسیر یأس خواهم شد

تنها میان جنگلی وحشی

من می سپارم جان

من می روم تنها

آیا تو می آیی؟

آیا تو می آیی؟

         به راستی

         به صداقت

                      به هر چه زود

                                       همیشه دیر رسیدیم

به شادمانی عاشق

مسیر رفتن باران

                   به هر چه خوب

                                     همیشه دیر رسیدیم

اگر چه صبح سعادت همین نزدیکیست

                به وصل عاشق و معشوق

                              به خویشتن

                                     همیشه دیر رسیدیم

                                      همیشه دیر رسیدیم

گفته بودی آب با من آشناست

گفته بودی عکس من در آب پیداست

-گفته بودم آشنا دریا ،و طوفان...؟؟؟؟

  بگذر از دریا

  آب با اشک یتیمان گفتگو دارد

  گریه با خورشید بی معنی است

  ابر،باران آسمانی نیست

  ساده با دریا مزن پیوند

  ابر از آب است

  ابر می گیرد نگاهت را

  می شوی پنهان

ساده با دریا مزن پیوند...   

قصه ای می کشد مرا به سمت خویش

    چشمها گشوده مانده اند

    حس غربتی عجیب،

در گلو شکسته بغض من

    شب چراغ روشنم کجاست؟؟

    مهر من کجاست؟؟

      من پناه می برم به آشیانه خیال

      می زنم صدا تو را

       می کشم به سوی خویش بودن تو زا

      شب چراغ روشنم خوش آمدی

         ولی با نگاهش مرا زد،مرا کشت

         مرا با نگاهش چنان آتشی زد که خاکسترم سوخت

چه آرامشی داشت

                وقتی  

                 که من در نگاه پر از رمز و رازش شکستم...     

                  پیش شب بوی خیال

                  زیر پای شب تار

                  روی چشمان کبوتر در خواب

                                         ساده دنبال نمود

شاید از سادگی تاریکی

یا که از پاکی نوری خاموش

پشت ابری تنها

      بتوان با قلم بارانی

         آرزوهای مرا نقش نمود

     نقش احساس دلم خورشیدیست

                   که به چشمان تو عادت کرده ست.

  به معنای چشمک زدن های ماه

سلامی به اندازه مرز رنگین کمان

پر از عشق در یک سبد آسمان

سلامی به تنهایی عشق ورزیدنم

به دانستنم، از تو فهمیدنم

سلامی به زیبایی با تو خندیدنم

   به شیوایی عاشقت بودنم...

                        آمد خیال او

  تابید نور چشم عاشقی در امتداد ماه

سر زد ستاره ای

از روشنی رید رنگ و سیاهی زبان گرفت

خوابی رسید از تپش لحظه های تو...

   و در جمع با تار و پودم کشیدم

سرود صداقت نخواندم که تو

                           محو کردی دلم را،ریایی ندیدم

                                     تو را با سکوتی دل انگیز آسان شنیدم

تو از دور دستی ، میان خدایان

      مرا آسمانی ستودی

                        تو را دوست دارم

                        تو را دوست دارم.

شکسته زورق خوابم

و دل به خشکی این غم سپرده ام امشب

شما که قایق خوابی پر از صفا دارید

مرا به حرمت باران و اینکه انسانیم

    به سرزمین صفا،مهربانی،خیال آسوده

                               نمی برید امشب؟؟؟

                      خدا حافظ

مرا آشفته و تنها میان این همه مردان

                                 رها کردی   خداحافظ

به دل من آرزوی مرگ می خواهم

                                 مرا کشتی خداحافظ

نگفتی می روی یا اینکه می مانی

  مرا در پیچ و تاب لحظه ها،

                                   تنها ،رها کردی  خدا حافظ

اگر چه مرده ام دیگر در این خاک تهی از مهر

 مرا ای دوست به آغوش زمین بسپار

                                                خدا حافظ